Πέμπτη, 4 Απριλίου 2013

Ο ΤΑΦΟΣ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ, Η ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ.ΑΠΟ ΤΙ ΠΕΘΑΝΕ Ο Μ.ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ




Ο ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ
ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥ ΤΩΝ ΑΡΓΕΑΔΩΝ





Η ταφή της σορού του Αλεξάνδρου
(Διόδωρος ΙΗ.26.3-28.4)

Το 321, σχεδόν δύο χρόνια μετά το θάνατο του Αλεξάνδρου, ο Αρριδαίος ολοκλήρωσε την κατασκευή της αρμάμαξας, που θα μετέφερε τη σορό του Αλεξάνδρου από τη Βαβυλώνα στο μαντείο του Άμμωνα, όπως ήταν η επιθυμία του. Η σαρκοφάγος ήταν από σφυρήλατο χρυσό, τη γέμισαν με αρώματα, για να συντηρείται η μούμια, και τη σφράγισαν με εφαρμοστό χρυσό κάλυμμα. Πάνω της τοποθέτησαν μία πολύ ωραία και χρυσοποίκιλτη φοινικίδα (κόκκινη πολεμική σημαία) και δίπλα της τα όπλα του νεκρού. Η αρμάμαξα είχε θολωτή οροφή πλάτους 8 πήχεων (3,7μ) και μήκους 12 πήχεων (5,55μ) με λιθοκόλλητες ψηφίδες. Τη βάση της καμάρας περιέτρεχε παραλληλόγραμμος θριγκός με ανάγλυφες προτομές τραγελάφων (φανταστικών ζώων), απ’ τις οποίους κρέμονταν χρυσοί κρίκοι διαμέτρου 2 παλαμών (περίπου 14,8 εκατοστών), όπου ήταν περασμένο πομπικό στέμμα στολισμένο μεγαλόπρεπα με όλων των ειδών τα χρώματα. Στις άκρες υπήρχαν δικτυωτά κρόσσια με μεγάλα κουδούνια, για να φτάνει ο ήχος τους πολύ μακρυά. Στις 4 γωνίες της καμάρας στεκόταν από μία χρυσή τροπαιοφόρος Νίκη και η κιονοστοιχία, που στήριζε την καμάρα, ήταν χρυσή με ιωνικού ρυθμού κιονόκρανα.

Στο εσωτερικό του περιστυλίου ήταν προσαρμοσμένοι 4 ζῳοφόροι πίνακες ισομήκεις με τα πλευρά της καμάρας και κρεμόταν χρυσό δίχτυ από νήμα πάχους 1 δακτύλου (1,8 εκατοστών). Η πρώτη ζωφόροςπαρίστανε τον Αλέξανδρο πάνω σε άρμα με ένα εξαιρετικό σκήπτρο στο χέρι. Γύρω του ήταν μία ακολουθία πάνοπλων Μακεδόνων και μία άλλη μηλοφόρων Περσών και μπροστά τους υπήρχαν ένοπλοι στρατιώτες. Η δεύτερη ζωφόρος απεικόνιζε τους ελέφαντες της βασιλικής ακολουθίας με πολεμική εξάρτηση και αναβάτες μπροστά Ινδούς πίσω δε Μακεδόνες με τον συνήθη οπλισμό.





ΦΩΤΟ :Προτομές βοών, απ’ τις οποίες κρέμεται πομπικό στέμμα (λεπτομέρειες από οικογενειακούς βωμούς).


Η τρίτη ζωφόρος απεικόνιζε ίλες ιππέων σε σχηματισμό μάχης και η τέταρτη πλοία εξοπλισμένα για ναυμαχία. Δεξιά κι αριστερά από την είσοδο της καμάρας υπήρχαν χρυσοί λέοντες, που κοιτούσαν προς τους εισερχόμενους. Πάνω από την καμάρα και στο μέσο της υπήρχε μία μεγάλη φοινικίς με ένα μεγάλο χρυσό στεφάνι ελιάς, που όπως κυμάτιζε η φοινικίς έλαμπε έντονα σε μεγάλη απόσταση.



Η όλη υπερκατασκευή στηριζόταν σε δύο άξονες με δύο πολυτελείς τροχούς ο καθένας. Κάθε τροχός είχε επίχρυσες ακτίνες και πλαϊνά, ενώ το μέρος της στεφάνης που κυλούσε στο έδαφος ήταν σιδερένιο. Τα άκρα των αξόνων εξείχαν από τους τροχούς, ήταν επίχρυσα και κατέληγαν σε προτομές λεόντων, που κρατούσαν στα δόντια από μία κυνηγετική λόγχη. Ένα ελατήριο στο μέσο του κάθε άξονα τον συνέδεε με την υπερκατασκευή μέσω ενός μηχανικού συστήματος απόσβεσης των κραδασμών από τις ανωμαλίες του δρομολογίου.

Η αρμάμαξα είχε 4 ρυμούς με 4 τετραπλούς ζυγούς, όπου ήταν ζευμένοι συνολικά 64 ημίονοι, διαλεγμένοι για το ανάστημα και τη δύναμή τους. Καθένας τους ήταν στεφανωμένος με επίχρυσο στεφάνι, εκατέρωθεν των σιαγόνων του κρεμόταν από ένα χρυσό κουδούνι και τον τράχηλό τους περιέβαλλε λιθοκόλλητο περιδέραιο. Εκτός από τη στρατιωτική συνοδεία, υπήρχε ένα πλήθος οδοποιώνγια την εξομάλυνση του δρομολογίου και τεχνιτών για τη συντήρηση και την επισκευή τηςαρμάμαξας. Η φήμη της προπορευόταν και πολλοί κάτοικοι από τις πόλεις, που πλησίαζε, έτρεχαν να θαυμάσουν τη λαμπρή και πανάκριβη κατασκευή.

Κατά τον Διόδωρο, όταν η πομπή έφτασε στα σύνορα της Συρίας με την Αίγυπτο, τη συνάντησε οΠτολεμαίος επικεφαλής στρατιωτικής δύναμης και μετέφερε με τιμές την αρμάμαξα όχι στο μαντείο του Άμμωνα, αλλά στην Αλεξάνδρεια. Εκεί έχτισε τέμενος αντάξιο του Αλεξάνδρου, τον ενταφίασε και διοργάνωσε θυσίες και αγώνες αρμόζοντες σε ήρωα. Κατά τον Κούρτιο, ο Πτολεμαίος μετέφερε τη μούμια του Αλεξάνδρου πρώτα στη Μέμφιδα και μετά στην Αλεξάνδρεια. Αν αυτή η ενδιάμεση στάση όντως έγινε, ίσως οφειλόταν στη μη έγκαιρη κατασκευή του τεμένους. Επειδή ο γιος του Λάγου είχε βλέψεις ανώτερες από τη θέση του διοικητή επαρχίας, ετοιμαζόταν να μετατρέψει τη σατραπεία του σε ανεξάρτητο βασίλειο και να ιδρύσει τη βασιλική δυναστεία των Λαγιδών. Η απόθεση της σορού του Αλεξάνδρου στην πρωτεύουσα του πτολεμαϊκού βασιλείου βάρυνε στην κοινή γνώμη περισσότερο από τη κατοχή του βασιλικού δαχτυλιδιού από τον Περδίκκαֹ γι’ αυτό αγνοήθηκε η τελευταία επιθυμία του Αλεξάνδρου και του αποδόθηκαν όλες εκείνες οι λαμπρές τιμές, που εξυπηρετούσαν τις πολιτικές φιλοδοξίες του Πτολεμαίου.


Το τέλος του Οίκου των Αργεαδών
(Διόδωρος ΙΖ.118.1-2, ΙΗ.39, 48.1-4, 49.4)

Η μεταφορά και ταφή της σορού του Αλεξάνδρου δεν απετέλεσε λόγο εκεχειρίας μεταξύ των αντιμαχομένων εταίρων. Έτσι, την ίδια χρονιά (321) ο Αντίπατρος προέλασε προς την Κιλικία, για να συγκρουστεί με τον Περδίκκα, ενώ ο Κρατερός παρέμεινε στην περιοχή του Ελλησπόντου, για να εξουδετερώσει τον Ευμένη, όμως στη μάχη σκοτώθηκε ο Κρατερός και νίκησε ο Ευμένης. Ο Περδίκκας έχοντας μαζί του τον Αρριδαίο και τον 2 ετών Αλέξανδρο Δ΄ προέλασε επικεφαλής ισχυρών δυνάμεων κατά του Πτολεμαίου. Η διαφορά στο χαρακτήρα των δύο αντρών ήταν τέτοια, ώστε μόλις ο Περδίκκας στρατοπέδευσε στο Πηλούσιο, πολλοί αξιωματικοί του αυτομόλησαν στον Πτολεμαίο και, όταν (μιμούμενος ανάλογες ενέργειες του Αλεξάνδρου) προσπάθησε να περάσει τις δυνάμεις του στην απέναντι όχθη του Νείλου για να καταλάβει αιφνιδιαστικά τη Μέμφιδα, πάνω από 2.000 στρατιώτες και επιφανείς αξιωματικοί πνίγηκαν ή κατασπαράχθηκαν από τους κροκόδειλους. Αυτή η συμφορά καταλογίσθηκε ως προσωπική ευθύνη του Περδίκκα και, συνδυαζόμενη με τη φροντίδα του Πτολεμαίου προς τους νεκρούς αντιπάλους του, αποτέλεσε τη σταγόνα, που ξεχείλισε το ποτήρι της ανοχής προς τον «αιμοδιψή και αυταρχικό» Περδίκκα. Το ίδιο βράδυ τον σκότωσαν οι επιτελείς του με πρωτεργάτη τον Πίθωνα.

Στη συνέχεια συμφιλιώθηκαν με τον Πτολεμαίο και του ζήτησαν να πάρει τη θέση του Περδίκκα. Εκείνος προφανώς είχε κρίνει ότι στη θέση του Μεγάλου Βασιλέως δεν ήταν δυνατόν να εδραιωθεί κάποιος εταίρος, διότι οι άλλοι θα τον ανέτρεπαν όπως συνέβη με τον Περδίκκα και γι’ αυτό επέλεξε να εδραιωθεί στη σατραπεία του. Αρνήθηκε την κολακευτική πρόταση και υπέδειξε τον Πίθωνα και τον Αρριδαίο, στους οποίους οι Μακεδόνες ανέθεσαν από κοινού «τὴν τῶν ὅλων ἡγεμονίαν». Αμέσως μετά άρχισαν τις εκκαθαρίσεις των πλησιέστερων στον Περδίκκα προσώπων και σκότωσαν τον αδελφό του, την αδελφή του Αταλάντη, 50 επιφανείς αξιωματικούς και αποφάσισαν την εκτέλεση του Ευμένη. Λίγο αργότερα ο Αντίπατρος, που βρισκόταν στην ευρύτερη περιοχή, κατεύνασε μία σοβαρή αναταραχή, που υποκίνησε στο στράτευμα η σύζυγος του Αρριδαίου, η Ευρυδίκη. Στη συνέχεια διορίσθηκε επιμελητής των βασιλέων και με τη νέα εξουσία του ανακατένειμε τις δυτικές κυρίως σατραπείες, οπότε διαπίστωσε ότι ο Πτολεμαίος δεν είχε πρόθεση να εγκαταλείψει την Αίγυπτο χωρίς τη χρήση στρατιωτικής βίας και υποχρεώθηκε να μην τον μετακινήσει. Αρχιστράτηγο των βασιλικών δυνάμεων όρισε τον Αντίγονο και χιλίαρχο τοποθέτησε δίπλα του τον Κάσσανδρο, για να τον επιτηρεί. Εν τέλει επέστρεψε στη Μακεδονία με τους βασιλείς, κίνηση που επισήμως είχε σκοπό να τους επανεγκαταστήσει στην πατρίδα, στην πραγματικότητα όμως να φέρει τον ίδιο πλησιέστερα στο θρόνο του Μεγάλου Βασιλέως ή έστω να απομακρύνει άλλους από αυτήν τη φιλοδοξία.

Ωστόσο ούτε ο Αντίπατρος, ούτε ο Αρριδαίος, ούτε ο ανήλικος Αλέξανδρος αποτελούσαν ισχυρή κεντρική διοίκηση και οι συγκρούσεις μεταξύ των εταίρων επεκτάθηκαν. Περί το τέλος καλοκαιριού του 319 πέθανε ο Αντίπατρος από βαρειά αρρώστεια και σε ηλικία περίπου 81 ετών, αφήνοντας ως αντικαταστάτη του τον Πολυπέρχοντα, που ήταν ο μεγαλύτερης ηλικίας εταίρος του Αλεξάνδρου κι έχαιρε μεγάλου σεβασμού στη Μακεδονία. Τον γιο του Κάσσανδρο τον όρισε χιλίαρχο και δεύτερο στην ιεραρχία, κάτι που εκείνος το θεώρησε προσβολή και άρχισε να συνωμοτεί, για να εκτοπίσει τον Πολυπέρχοντα και να πάρει τη θέση του. Προκειμένου να τονώσει τη θέση του ως προστάτη του Οίκου των Αργεαδών, ο Πολυπέρχων κάλεσε πίσω στη Μακεδονία την Ολυμπιάδα, η οποία λόγω της αντιπαλότητάς της με τον Αντίπατρο είχε καταφύγει από παλιά στην πατρίδα της, την Ήπειρο, και της ανέθεσε την επιμέλεια του εγγονού της και συμβασιλιά Αλεξάνδρου Δ΄. Στο μεταξύ ο Αντίγονος αποστάτησε ανοιχτά από την κεντρική εξουσία και ο Κάσσανδρος έσπευσε να συμμαχήσει μαζί του προκειμένου να ανατρέψει τον Πολυπέρχοντα. Επειδή κι ο Πτολεμαίος είχε βλέψεις ανεξαρτητοποίησης και η συμμαχία του με τον Αντίγονο ήταν θέμα χρόνου, η έκταση και η σφοδρότητα της αναπόφευκτης σύγκρουσης προμηνυόταν μεγάλη. Επειδή ο Κάσσανδρος ως γιός του Αντίπατρου εύκολα θα μπορούσε να βρεί ερείσματα μεταξύ των Ελλήνων συμμάχων, που είχαν συνεργασθεί με τον Αντίπατρο, ο Πολυπέρχων συσκέφθηκε με τους άλλους Μακεδόνες και αποφάσισαν να επαναφέρουν τα πράγματα στα ελληνικά κράτη, όπως είχαν επί Φιλίππου.

Το 318 επανέφεραν λοιπόν όσους είχε εξορίσει ο Αντίπατρος, παρέδωσαν ξανά τη Σάμο στους Αθηναίους και διέταξαν τις πόλεις από τους πολίτες τους, που είχαν διακυβερνήσει επί Αντιπάτρου, άλλους να εξορίσουν κι άλλους να εκτελέσουν τις, δε περιουσίες τους να τις δημεύσουν. Ο Πολυπέρχων στην προσπάθειά του να εξαλείψει τους φίλους του Αντίπατρου και να προσεταιρισθεί τους εχθρούς του, έστειλε επιστολή και στον Ευμένη, που παρά την καταδίκη του σε θάνατο εξακολουθούσε να είναι ζωντανός και ιδιαίτερα υπολογίσιμος εχθρός του Αντίγονου. Του πρότεινε είτε να μεταβεί στη Μακεδονία και να αναλάβει μαζί του την επιτροπεία των βασιλέων ή να παραμείνει στην Ασία ωςστρατηγός αυτοκράτωρ. Ο Ευμενης προτίμησε το δεύτερο κι ο Πολυπέρχων τον αποκατέστησε στη σατραπεία και τις απολαβές, που του είχε αφαιρέσει ο Αντίγονος, έθεσε στη διάθεσή του τους 3.000αργυράσπιδες, του διέθεσε 500 τάλαντα και όσα ακόμη χρειαζόταν για τη στρατολόγηση μισθοφόρων. Στον Ευμένη έστειλε επιστολή και η Ολυμπιάς εκλιπαρώντας τον να βοηθήσει την ίδια και τους βασιλείς, διότι απ’ όλους τους εταίρους μόνο εκείνος είχε μείνει πιστός και μπορούσε να βγάλει από το περιθώριο της πολιτικής το βασιλικό Οίκο της Μακεδονίας. Ζητούσε επίσης τη γνώμη του, αν έπρεπε να παραμείνει στην Ήπειρο ή να μεταβεί στη Μακεδονία, όπου την καλούσε ο Πολυπέρχων. Ο Ευμένης συνέστησε στην Ολυμπιάδα να παραμείνει στην Ήπειρο, μέχρι να ξεκαθαρίσει η κατάσταση, όμως η Ολυμπιάς δεν έλαβε υπόψιν της τη σύστασή του και επέστρεψε στη Μακεδονία. Σ’ αυτήν τη φάση της αντιπαράθεσης χρησιμοποιήθηκε και μία νέα επινόηση στο μέτωπο της προπαγάνδας. Για να πληγεί το γόητρο του Κάσσανδρου κυρίως μεταξύ των Μακεδόνων συμμάχων του, η πλευρά του Πολυπέρχοντα, που προστάτευε τα δικαιώματα του βασιλικού Οίκου, διοχέτευσε τη θεωρία της δηλητηρίασης του Αλεξάνδρου από τον Κάσσανδρο και τον αδελφό του, Ιόλλα.

Το 318 και το 317 ο πόλεμος για την εξουδετέρωση του Οίκου των Αργεαδών εξαπλώθηκε σε όλα τα εδάφη από την Ελλάδα ως την Περσίδα. Ο Πολυπέρχων λόγω του πολέμου με τον Κάσσανδρο δεν μπορούσε να χορηγήσει την αυτονομία των ελληνικών κρατών, που είχε εξαγγείλει. Παγιδεύτηκε λοιπόν ανάμεσα στις πολιτικές εξαγγελίες και τις στρατηγικές ανάγκες καθιστώντας τον εαυτό του αναξιόπιστο έναντι των συμμάχων του. Οι σύμμαχοι άρχισαν να εγκαταλείπουν ένας-ένας τον Πολυπέρχοντα και να συντάσσονται με τον Κάσσανδρο, που εκινείτο πολύ δραστήρια και υπέβαλλε καλύτερες προσφορές. Η Ευρυδίκη κατάφερε ακόμη ένα πλήγμα στο γόητρο του Πολυπέρχοντα, όταν κατέστησε τον Κάσσανδρο επίτροπο του συζύγου της, Αρριδαίου.

Η Ολυμπιάς διέταξε τη βεβήλωση του τάφου του Ιόλλα, επειδή υποτίθεται ότι είχε δολοφονήσει τον γιο της. Επίσης φρόντισε να δολοφονηθούν ο Φίλιππος Γ΄ (Αρριδαίος), η σύζυγός του Ευρυδίκη και αρκετοί αξιωματούχοι φιλικά προσκείμενοι στον Κάσσανδρο. Εκείνος τότε πολιόρκησε την Πύδνα, όπου βρισκόταν η Ολυμπιάς, και το 316 την εκπόρθησε μετά από μακρά πολιορκία, όταν τελείωσαν τα εφόδια των υπερασπιστών της. Προσήγαγε την Ολυμπιάδα σε δίκη, πέτυχε την καταδίκη της σε θάνατο δια λιθοβολισμού και της επέβαλε την εσχάτη ποινή των προδοτών, αφήνοντας το σώμα της άταφο. Η κόρη της Ολυμπιάδας και του Φιλίππου Β΄, η Κλεοπάτρα δολοφονήθηκε στις Σάρδεις από τον Αντίγονο ίσως κατ’ απαίτηση του Κάσσανδρου. Ο Κάσσανδρος, παντρεύτηκε τη Θεσσαλονίκη, κόρη του Φιλίππου Β΄ με τη Νικησίπολη, για να παρεμβληθεί στην παράπλευρη γραμμή διαδοχής των Αργεαδών, και ως κορωνίδα της αντι-Αλεξανδρινής πολιτικής του, το 315 ανοικοδόμησε με μεγάλη φροντίδα τη Θήβα. Το 311 στην Αμφίπολη δολοφόνησε τη Ρωξάνη και το 12χρονο Αλέξανδρο Δ΄ κι έτσι εξέλιπαν όλοι οι Αργεάδες, που είχαν συγγένεια αίματος με την Ολυμπιάδα. Ο γιος του Αλεξάνδρου με τη Βαρσίνη, Ηρακλής, εκτός από μιξοβάρβαρος (όπως και ο Αλέξανδρος Δ΄) ήταν και νόθος, γι’ αυτό δεν έπαιξε κανένα ρόλο στον αγώνα για τη διαδοχή του πατέρα του. Ο Κάσσανδρος ήταν πια ήσυχος ότι ο Οίκος των Αργεαδών αποτελούσε παρελθόν και το 305 έπεισε την εκκλησία των Μακεδόνων να τον ανακηρύξει βασιλιά της Μακεδονίας. Την ίδια χρονιά ανακηρύχθηκαν βασιλείς ο Πτολεμαίος στην Αίγυπτο, ο Λυσίμαχος στη Θράκη κι ο Σέλευκος σ’ όλη την Ασία από τα παράλια της Μεσογείου ως τον Ινδό ποταμό. Οὕτω ξυνέβη ἡ μαντεία Δανιήλῳ.

ΠΗΓΗ

Μακεδονικός Τάφος Λύσωνος-Καλλικλέους στα Λευκάδια



Μικρός διθάλαμος μακεδονικός τάφος με απλή πρόσοψη (φωτο Ν7). Το εσωτερικό του μνημείου είναι κατάγραφο (φωτο Ν5 - Ν6). Τους τοίχους του θαλάμου περιτρέχει ένα ζωγραφιστό πόδιο όπου πατούν δεκατέσσερις επίσης γραπτές παραστάδες από τις οποίες κρέμονται γιρλάντες με άνθη και καρπούς (φωτο Ν4). Στις τρεις πλευρές του ανοίγονται τετράγωνες θήκες (κόγχες) σε δύο σειρές που περιείχαν αγγεία με τα οστά και την τέφρα των νεκρών της οικογένειας για τέσσερις γενιές. Κάτω από κάθε θήκη σώζονται ακόμη τα ονόματα του κάθε νεκρού.


Χρονολογείται γύρω στο 200 π.Χ. Βρέθηκε τυχαία το 1942, ανασκάφηκε από τον Χαράλαμπο Μακαρόνα και δημοσιεύτηκε το 1993 σε αυτοτελές βιβλίο από την συνεργάτιδά του κ. Stella Miller.

Σήμερα το μνημείο παραμένει κλειστό για το ευρύ κοινό, ενώ επιτρέπεται η είσοδος μόνο στους αρχαιολόγους και στους φοιτητές.

4

5

6

7
ΠΗΓΗ


Ανακαλύφθηκε ο Tάφος του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην Αίγυπτο; 15 Xρόνια μετά και τα ερωτήματα





Ανάρτηση βίντεο,Μάρτης 2012

Μια απίστευτη ιστορία με τον Τάφο του Μεγάλου Αλεξάνδρου ...
... και εξίσου απίστευτη ένδεια Ελλήνων πολιτικών που αποτελούν τους νάνους ενός γιγάντιου Εθνους!

Πρόσφατα, διάβασα το βιβλίο του αείμνηστου Μανόλη Ανδρόνικου «το χρονικό της Βεργίνας». Για τους ελάχιστους, που ίσως δεν τον γνωρίζουν, είναι ο σπουδαίος αρχαιολόγος, ο οποίος ανακάλυψε στη Βεργίνα τον τάφο του Φιλίππου, καθώς και τον υπόλοιπο ελληνικό αρχαιολογικό πλούτο της περιοχής.

Στις εκατό από τις διακόσιες πενήντα σελίδες του βιβλίου, έκλαιγα από συγκίνηση και στις υπόλοιπες εκατόν πενήντα «ταξίδεψα» μαζί του στη Βεργίνα (που κακώς δεν έχω επισκεφθεί μέχρι σήμερα αλλά μέχρι την άνοιξη έθεσα ως στόχο να πάω στο μουσείο) και «έσκαψα» για να ανακαλύψουμε μαζί τους θησαυρούς της αρχαίας Ελλάδας και να νιώσουμε υπερήφανοι.

Στο τέλος, έζησα τα παράπονά του και στενοχωρήθηκα που τον αμφισβήτησαν και μερικοί δεν του συμπεριφέρθηκαν όπως έπρεπε.

Τοποθέτησα αμέσως το βιβλίο πρώτο στη βιβλιοθήκη, καθώς αποτελεί πλέον το αγαπημένο μου. Εξάλλου, πρώτη φορά διάβασα μέσα σε δύο μέρες ένα βιβλίο διακοσίων πενήντα σελίδων. Επίσης, πρώτη φορά έμεινα με μία πικρία τελειώνοντάς το. Γιατί άραγε «πολεμούν» όσους ανακάλυψαν ή κάνουν κάτι καλό για την Ελλάδα;

Το ίδιο βράδυ έψαξα περισσότερες πληροφορίες για το έργο του αείμνηστου Μανόλη Ανδρόνικου. Δεν κατάφερα να κοιμηθώ καλά.

Μάλιστα, είδα στο όνειρό μου ότι ο τάφος του Μεγάλου Αλεξάνδρου βρέθηκε στην Αίγυπτο και ο Φίλιππος έβλεπε προς τα εκεί υπερήφανος!

Ένιωθα ότι ήμουν επηρεασμένη από την ανάγνωση του βιβλίου και προτίμησα να περιπλανηθώ για λίγο στο διαδίκτυο. Το λίγο έγινε πολύ, το ένα έφερνε το άλλο, ο Φίλιππος έφερε τον Αλέξανδρο, η Βεργίνα την Αίγυπτο, ο Μανόλης Ανδρόνικος τη Λιάνα Σουβαλτζή…

Όπως διάβασα, πρόκειται για Ελληνίδα αρχαιολόγο, που αφιερώθηκε σε μελέτες και προσπάθειες για την εύρεση του τάφου του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Τελικά, όλα τα στοιχεία δείχνουν ότι τον βρήκε στην όαση Σίουα της Αιγύπτου. Από την πρώτη στιγμή ενήργησε χωρίς την οικονομική ή άλλη στήριξη από την Ελλάδα.




Τα ευρήματα και οι ελληνικές επιγραφές δείχνουν ότι πρόκειται για τον τάφο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, επιθυμία του οποίου ήταν να ταφεί εκεί, σύμφωνα με όλες τις μελέτες και τα ιστορικά στοιχεία. Η αρχαιολόγος εργάστηκε σκληρά όσα χρόνια κράτησαν οι ανασκαφές και κατέχει όλα τα απαραίτητα έγγραφα από τις Αιγυπτιακές Αρχές. Εργαζόταν υπό αντίξοες καιρικές συνθήκες για να φέρει στο φως μία σπουδαία ελληνική κληρονομιά!




Ξαφνικά, επί πρωθυπουργίας Σημίτη, η Ελληνική κυβέρνηση, χωρίς λόγο, διέταξε να διακοπούν οι ανασκαφές. Ήταν τότε που λίγο ακόμα ήθελε η αρχαιολόγος για να πλησιάσει στην είσοδο του τάφου! Τότε, η Αιγυπτιακή κυβέρνηση ανέφερε ότι οι έρευνες θα ξεκινήσουν μόνο εφόσον η Ελλάδα απόστελλε ένα έγγραφο ηθικής υποστήριξης. Μάλιστα, τους έκανε εντύπωση, γιατί μία χώρα επιθυμεί τόσο πολύ να σταματήσουν ανασκαφές σε μία άλλη χώρα (!), οι οποίες αφορούν μάλιστα σε αρχαίο ελληνικό πλούτο! Αυτά αναφέρει στο βιβλίο της, που τόσο με συγκίνησε, η αρχαιολόγος.

Έχουν περάσει από τη διακοπή των ανασκαφών περισσότερα από δεκαπέντε χρόνια και η Λιάνα Σουβαλτζή προσπαθεί ακόμα να λάβει στα χέρια της το περιβόητο έγγραφο ηθικής υποστήριξης από κάποια Ελληνική κυβέρνηση. Μάταια, όμως, αφού ούτε οι κυβερνήσεις του ΠΑ.ΣΟ.Κ., ούτε της Ν.Δ. ασχολούνται με αυτό το απλό : «Ναι, επιτρέπουμε να συνεχιστούν οι εργασίες στην Αίγυπτο! (σφραγίδα)».

Όλοι ξέρουμε το γιατί και είναι απλό. Το υποτιθέμενο ελληνικό «κράτος» κυβερνάται από εξωτερικά στοιχεία. Σύμφωνα με την κα Σουβαλτζή (την οποία αν και ποτέ μου δεν γνώρισα προσωπικά, αλλά τόσο πολύ συμπαθώ εξαιτίας των προσπαθειών της) το τόνισε στην ίδια και ο Πάγκαλος (βλ. «μαζί τα φάγαμε»): «δε θα συνεχιστούν οι ανασκαφές, γιατί σε μία τέτοια περίοδο (βλ. Σκοπιανό ζήτημα), δεν πρέπει να τονωθεί η εθνική συνείδηση των Ελλήνων»! Άρα, μας θέλουν ταπεινωμένους, δυσαρεστημένους, απογοητευμένους, κουρασμένους, χωρίς όνειρα και ελπίδες, χωρίς μέλλον και αυτοπεποίθηση, με παρωπίδες και με αντιπάθεια σε οτιδήποτε πατριωτικό.

Τα Μ.Μ.Ε. «έθαψαν» το παραπάνω θέμα (τουλάχιστον εγώ δεν είχα ακούσει να γίνεται ντόρος). Όμως, οι ελληνικές επιγραφές και όλα τα ευρήματα καταστρέφονται (ποιος ξέρει αν ενήργησαν και οι αρχαιοκάπηλοι), επειδή κάποιοι δεν επιθυμούν την ανασκαφή του τάφου.




Κατά την άποψή μου, ακόμα κι αν πιστεύουν ότι ο τάφος του Μεγάλου Αλεξάνδρου δε βρίσκεται εκεί, όπου έχει υποδείξει η κα Σουβαλτζή (παρά όλες τις αποδείξεις, τις επιγραφές και τα ευρήματα), γιατί από τη στιγμή που η Ελλάδα δε χρηματοδότησε την προσπάθεια δεν επιθυμεί αυτή να τελειώσει για να αποδειχθεί ότι η αρχαιολόγος έχει άδικο που υποστηρίζει ότι βρέθηκε ο τάφος;

Μήπως φοβούνται ότι θα βρεθούν κι άλλα στοιχεία μέσα στο ελληνικό αυτό μνημείο, που φανερώνουν την ελληνικότητα της Μακεδονίας, όπως για παράδειγμα έγγραφα του Πτολεμαίου ή του Αριστόβουλου ή οτιδήποτε άλλο (είναι τα πρώτα που μου έρχονται στο μυαλό);

Άραγε θα βρεθεί ποτέ ένας Έλληνας (με δική του βούληση και όχι άλλων δυνάμεων), ώστε να δώσει την... ηθική υποστήριξη ανασκαφής του τάφου;

Δυστυχώς, ψηφίζω «όχι», αφού όλοι τους έχουν ως στόχο να μας κάνουν να αισθανόμαστε ελεεινοί και συνένοχοι!

Με την υπόθεση έχει ασχοληθεί πολύ νωρίτερα το arcadiavoice.gr, στο οποίο η Αρχαιολόγος είχε παραχωρήσει συνέντευξη, την οποία και παρουσιάζουμε σήμερα,όπως την βρήκαμε στο youtube :




Μια ανακάλυψη που ίσως να αλλάξει το μέλλον της ανθρωπότητας γίνεται προσπάθεια να θαφτεί, ο τάφος του μεγαλύτερου ίσως Έλληνα, του Μεγάλου Αλεξάνδρου! Η Ελληνίδα αρχαιολόγος Λιάνα Σουβαλτζή προχώρησε στην ανακάλυψη του τάφου του Αλέξανδρου, κάτι που ανακοίνωσε η αιγυπτιακή κυβέρνηση! Γεγονός όμως που αποσιώπησε η ελληνική, η οποία αποτελείται από διεθνιστικά και νεοταξικά κουτάβια στυλ Πάγκαλου, οι οποίοι έθαψαν το θέμα για να μην ανέβει το εθνικό φρόνημα των Ελλήνων!!! Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα λεγόμενα του Ισραηλινού πρέσβη στην Αιγυπτο, ο οποίος επισκέφθηκε την κα Σουβαλτζή, απ' τα οποία πολλά μπορούμε να καταλάβουμε γιατί θάφτηκε η μεγάλη αυτή ανακάλυψη...

Για το ίδιο θέμα η κ. Σουβαλτζή είχε βρεθεί στην εκπομπή του κ.Χαρδαβέλα απ όπου και το επόμενο βίντεο:





στο site της κυρίας Σουβαλτζή μπορείτε να βρείτε γραφικές αναπαραστάσεις του τάφου: souvaltzi.gr/

ΠΗΓΗ

*****************************


Η Εκπομπή του National Geographic ακολουθεί τα ίχνη του χαμένου βασιλικού τάφου....


Ενας ιστορικός υποστηρίζει ότι αποδόθηκε νέα ταυτότητα στη σορό του Μεγάλου Αλεξάνδρου, η οποία στη συνέχεια λατρεύτηκε ως σκήνωμα αγίου της Χριστιανοσύνης:




Ο τάφος του Μ. Αλεξάνδρου ~ Διάσημα μυστήρια από KRASODAD


Ορίστε ακόμη ένα βιντεάκι με αναπαράσταση του υποτιθέμενου τάφου του Μ. Αλεξάνδρου:



Ο τάφος του Μ. Αλεξάνδρου ~ 3D Εικονική... από KRASODAD

Από τι πέθανε ο Μέγας Αλέξανδρος;



Από προσωπική έρευνα και με την πολύτιμη συμβολή του αείμνηστου καθηγητή της Χειρουργικής Χαράλαμπου Σμπαρούνη επάνω στα συμπτώματα της πάθησης που προκάλεσε τον θάνατο του Αλέξανδρου οδηγηθήκαμε στην πιθανότερη αιτία που τον προκάλεσε. Ξέρουμε ότι αυτά κράτησαν 14 ημέρες γιατί ο θάνατός του δεν ήταν αιφνίδιος. Ας τα παρακολουθήσουμε.

Την πρώτη ημέρα, 31 Μαΐου (15 Δαισίου) 323 π.X., ύστερα από βαρύ φαγητό και οινοποσία, αισθάνθηκε έντονο πόνο στην κοιλιά και στον θώρακα, που τον ακολούθησε εμετός, ρίγος και πυρετός. Τη δεύτερη ημέρα αισθάνθηκε εξάντληση, που δεν τον δυσκόλεψε το βράδυ να φάει και να πιει ώσπου να μεθύσει. Ο πόνος στην κοιλιά συνεχίστηκε με αντανάκλαση στον ώμο. Ο πυρετός και το ρίγος εξακολούθησαν. Την τρίτη ημέρα ο πυρετός παρέμεινε υψηλός και συνοδεύτηκε από ιδρώτα, ρίγος και σωματική κατάπτωση. Την τέταρτη, πέμπτη, έκτη και έβδομη ημέρα η κατάσταση επιδεινώθηκε και, άρρωστος, δεν είχε καλή επικοινωνία. Την όγδοη έφτασε σε προκωματώδη κατάσταση που κράτησε ως τη δωδεκάτη ημέρα. Παρ' όλα αυτά όρισε διάδοχός του να είναι ο «κράτιστος». Τη δέκατη τρίτη ημέρα η αναπνοή του δυσχεραίνεται και η όψη του παίρνει το χαρακτηριστικό περιτονιδικό προσωπείο, το «ιπποκράτειο προσωπείο», όπως χαρακτηριστικά λέγεται στην Ιατρική, γιατί πρώτος το περιέγραψε ο πατέρας της Ιατρικής. Τη δέκατη τέταρτη ημέρα, 13 Ιουνίου, πέθανε.

H συμπτωματολογία της πάθησης του βασιλιά της Μακεδονίας, με τα σημερινά δεδομένα της ιατρικής επιστήμης, μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι πέθανε από χολολιθίαση, η οποία του προκαλούσε συχνές κρίσεις.

Είναι γνωστό ότι η χολολιθίαση οδηγεί σε οξεία πυώδη ή σηπτική χολοκυστίτιδα και χολαγγειίτιδα και σε οξεία νεκρωτική ή σηπτική παγκρεατίτιδα. Ετσι γίνεται φανερό ότι αυτή πρέπει να οδήγησε στον θάνατο τον Μέγα Αλέξανδρο γιατί της αρρώστιας προηγήθηκε βαρύ γεύμα και κατάχρηση οινοπνεύματος και γιατί η εξέλιξή της είχε την τυπική εικόνα της οξείας παγκρεατίτιδας, δηλαδή διαξιφιστικό πόνο στην κοιλιά με αντανάκλαση στον θώρακα, συνοδευόμενο από εμετό, από ρίγος και πυρετό, κολλώδεις ιδρώτες, ωχρότητα, συγχυτική κατάσταση, παραλήρημα και «ιπποκράτειο προσωπείο». Στη ληξιαρχική πράξη θανάτου θα μπορούσαμε σήμερα να αναφέρουμε ως αιτία: οξεία παγκρεατίτιδα.

Ο κ. Νίκος A. Παπανικολάου είναι ομότιμος καθηγητής Ιατρικής.

[Πηγή]



Ο ΤΑΦΟΣ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ


image004(727)



Του Γιάννη Θεοδωρόπουλου. Κόρινθος.

Η Αλεξάνδρεια ήταν ένα από τα μεγαλύτερα κέντρα όπου άνθισε ο Ελληνικός πολιτισμός κατά τους Ελληνιστικούς χρόνους. Λόγω της γεωγραφική της θέσης απετέλεσε σημείον συνάντησης πολιτισμών με θαυμαστά αποτελέσματα, στη γνώση και την τεχνολογία, αλλά και σημείον σύγκρουσης θρησκειών και δεισιδαιμονιών, κατά τους πρωτοχριστιανικούς χρόνους. Καρπός της ειρηνικής συνάντησης των πολιτισμών ήταν ο ναός Σεράπειον, οι πολλές βιβλιοθήκες, ο φάρος, και το Μαυσωλείο του Μ. Αλεξάνδρου.

Το 391 ισοπεδώθηκε, ο ναός Σεράπειον, που ήταν αφιερωμένος σε κοινή Ελληνο-Αιγυπτιακή θεότητα, και αποτελούσε ένα από τα καλλιμάρμαρα αρχιτεκτονικά αριστουργήματα, της Αλεξάνδρειας, καθώς και η δεύτερη κατά σειρά μεγάλη βιβλιοθήκη που διέθετε η πόλις, από φανατικούς χριστιανούς και μοναχούς και ηθικούς αυτουργούς τον Αυτοκράτορα (Μέγα) Θεοδόσιο και τον πατριάρχη Αλεξανδρείας Θεόφιλο.

Μαζί με το Σεράπειο κατά πάσα πιθανότητα ισοπεδώθηκε και το παρακείμενο Μαυσωλείο όπου φυλάσσονταν το ταριχευμένο σώμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, (Η θέσις ονομαζόταν Σώμα η Σήμα Μ. Αλεξάνδρου ) το οποίον και πρέπει να έκαψαν, διότι ο Μ. Αλέξανδρος λατρεύονταν ως Θεός και πλήθος λαού προσέρχονταν καθημερινώς για να τον τιμήσουν, αλλά αυτό δεν άρεσε στους Χριστιανούς και πολύ περισσότερο στον αυτοκράτορα Θεοδόσιο, και το ανοσιούργημα συνετελέσθη.

Όμως θέλουμε να πιστεύουμε ότι το ταριχευμένο σώμα που φυλάσσονταν στο Μαυσωλείο να μη ήταν το πραγματικό αλλά κάποιο ομοίωμα του. Το δε πραγματικό για λόγους ασφαλείας οι Πτολεμαίοι να το είχαν τοποθετήσει σε Βασιλικό τάφο, του οποίου την θέση κράτησαν ως επτασφράγιστο μυστικό.

Πάντως από την χρονολογία 391 και μετά δεν υπάρχει καμία ιστορική αναφορά για την τύχη του σώματος του Μεγάλου Στρατηλάτη.

Ανεξάρτητα όμως αν το σώμα που έκαψαν ήταν το πραγματικό η όχι η πράξη τους δείχνει το χαμέτυπο των ανθρώπων αυτών. Πίστεψαν τα ανόητα αυτά ανθρωπάρια ότι έτσι θα έκαιγαν και θα εξαφάνιζαν τη θρησκεία και τα επιτεύγματα του Αρχαίου Ελληνικού πολιτισμού. Μία θρησκεία που ποτέ δεν έγινε εμπόδιο στην πρόοδο και την επιστημονική γνώση. και έτσι κατάφεραν να μας επιβάλουν τα θρησκευτικά τους Εβραϊκά παραμύθια, συν 1600 χρόνια οπισθοδρόμησης, σκοταδισμού, και θρησκευτικού δεισιδαιμονισμού.