Δευτέρα, 16 Μαρτίου 2015

Εμπρός στον δρόμο που χαράσσεται στις Η.Π.Α.


Δεν μπορείτε να πείτε σας είχαμε ενημερώσει ότι η «λύση» μεταξύ δανειστών και κυβέρνησης θα είναι «διακριτική επιτήρηση και μοντέλο Ομπάμα». Γι” αυτό και οι Αμερικανοί παρουσιάζονται καλοί, ενώ οι Γερμανοί -όχι άδικα βέβαια- κακοί.

Πράγματι η επιτήρηση επιδιώκεται τουλάχιστον να είναι διακριτική με την κυβέρνηση να… κρύβει τα τεχνικά κλιμάκια της Τρόικα -όνομα το οποίο έχει απαγορευθεί «δια ροπάλου» να αναφέρεται- σε ξενοδοχεία. Από το Μαξίμου είναι διατεθειμένοι να τους πηγαίνουν εκεί ακόμα και τα νούμερα για να μην εμφανίζονται στα υπουργεία. Ωστόσο τα έγγραφα είναι πολλά…

Το ζουμί βρίσκεται βέβαια στο
μοντέλο Ομπάμα των υπερχρεωμένων Η.Π.Α. με τα εκατομμύρια νεοαστέγων και νεόπτωχων που σιτίζονται με κουπόνια. Μην ακούτε τα περί ανόδου της αμερικανικής οικονομίας, γιατί αυτό απέχει κατά πολύ από την πραγματικότητα. Το αμερικανικό κράτος δανείζεται ανά 6 μήνες για να πληρώσει τα λειτουργικά του έξοδα. Τον πλούτο τον κρατούν λίγα χέρια, εκείνα των οικονομικών οίκων και των πολυεθνικών. Οι βιομηχανίες και τα ερευνητικά επιστημονικά κέντρα έχουν μεταφερθεί στην Ασία. Το καπιταλιστικό μοντέλο έχει μετατραπεί σε σοβιετικό. Το κράτος εξασφαλίζει τροφή (μεταλλαγμένα φρούτα, λαχανικά, κρέας και ό,τι άλλο προκύψει) και στέγη στους πολίτες που λόγω δανείων και φορολογίας χρεοκόπησαν και εκείνοι από την πλευρά τους σιωπούν εμπρός στις όποιες πολιτικές καταδυνάστευσης της ατομικής ελευθερίας.

Στην Ελλάδα έχουμε ακούσει ήδη από την κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου ότι θα δίνονται
απλόχερα επιδόματα φτώχειας, ενώ στον ΣΥΡΙΖΑ περνούν σε άλλο επίπεδο προσφέροντας δωρεάν ρεύμα, στέγη και τροφή σε χιλιάδες οικογένειες. Όπως στις Η.Π.Α. Μόνο που τα… credits θα βρίσκονται στην Κάρτα του Πολίτη (έχει αποφασιστεί να θεσμοθετηθεί σε όλες τις ελεγχόμενες από την Δύση χώρες), για την οποία σας έχουμε μιλήσει (ΕΔΩ κι ΕΔΩ).

Το «δωρεάν» είναι το τυρί, ενώ η φάκα είναι η πλήρης αδράνεια των πολιτών και η α-πολιτικοποίησή τους. Να μην υπάρχει δηλαδή αντίδραση σε αντιλαΐκά κοινωνικά κυρίως μέτρα, αφού το Μνημόνιο δεν κόβει μόνο λεφτά, αλλά επιβάλλει συγκεκριμένο τρόπο ζωής· τον σοβιετικό σε ακόμα σκληρότερη μορφή. Και είναι πολλά ακόμα που έχει συμφωνηθεί να εφαρμοστούν και θα είμαστε εδώ να σας ενημερώνουμε καθώς πλησιάζουν. Οι περισσότεροι πολιτικοί δεν έχουν ιδέα σε τι αναγκάζονται να συμφωνήσουν.

Κανονικά το κράτος θα έπρεπε να διευκολύνει τις δημιουργικές δυνάμεις της χώρας να παράγουν, να εξάγουν και να φέρουν φρέσκο κέρδος, δημιουργώντας ένα δυναμικό κράτος πρόνοιας για αυτούς που πραγματικά έχουν ανάγκη και αδυνατούν να δουλέψουν. Οι κεφαλαιοκράτες των παγκοσμιοποιητών όμως δεν επιθυμούν ελεύθερη οικονομία αλλά κρατισμό.

Το κράτος συγκεντρώνει τα πάντα και μετά για να ξεχρεώσει ξεπουλά στις πολυεθνικές της παγκόσμιας διαπλοκής, οι οποίες έχουν απλώσει δίκτυα παντού και ελέγχουν πλήρως το αμερικανικό κράτος και τον στρατό του. Αυτές είναι οι περιβόητες ιδιωτικοποιήσεις, οι οποίες δεν είναι συνήθως ωφέλιμες, δηλαδή επενδύσεις προς ενίσχυση της οικονομίας κάτι που πρέπει να γίνεται, αλλά θέτουν υπό τον έλεγχο πολυεθνικών ζωτικής σημασίας τομείς, περιουσίες ακόμα και πολιτιστική κληρονομιά. Αυτό γίνεται και στην Ελλάδα βάσει Μνημονίου. Ελέγχεις το κράτος, ελέγχεις τους πολίτες.

Στο τέλος τα αφεντικά των οίκων και των πολυεθνικών, που γνωρίζονται πολύ καλά μεταξύ τους, θα ενώσουν τις… δυνάμεις τους κάτω από έναν ηγέτη που θα θελήσει να «σώσει τους κατατρεγμένους λαούς από την οικονομική κατάρρευση και την ανέχεια» κατέχοντας ό,τι έχει συγκεντρωθεί μέσω δανείων. Εδώ είμαστε και θα τα ζήσουμε όλα. Ήδη τα ζούμε για όποιον έχει μάτια και βλέπει πέρα και έξω από μαντριά κομμάτων και ιδεολογημάτων…

Ό,τι γίνεται λοιπόν στην χώρα του Μεγάλου Αδελφού περνά μετά στην Ευρώπη, στις μέρες μας μέσω Ελλάδας. Αυτό λέει και το Μνημόνιο, το οποίο είναι ένα και απλά επεκτείνεται κάθε φορά. Μνημόνια να επαναλάβουμε υπογράφουμε από το 1821 παίρνοντας διαρκώς δάνεια, απλά τώρα που πλησιάζουμε στην εποχή της παγκόσμιας κυβέρνησης, η οποία ήδη κυβερνά από το παρασκήνιο με ίσως,μοναδικό αντίβαρο την Ρωσία, οι απαιτήσεις-ανταλλάγματα έχουν αυξηθεί.


ΠΗΓΗ