Παρασκευή, 12 Ιουνίου 2015

Αυτό που επιτρέπεις Αυτό συνεχίζει...

Αλήθεια πως αισθάνεται κανείς τρία χρόνια χωρίς δουλειά, χωρίς δικό του σπίτι, ζώντας με δανεικά και αγύριστα, συμπιέζοντας τις βασικές του ανάγκες μέχρι εκεί που δεν πάει άλλο;

Μήνυμα στο χωρίς κάρτα κινητό από τον σπιτονοικοκύρη μου για τα ενοίκια που του χρωστάω, απλήρωτος λογαριασμός της ΔΕΗ να μου κόβει την ανάσα κάθε δίμηνο που έρχεται, με τις προηγούμενες οφειλές επιπλέον. Άδειο ψυγείο, άδειο πορτοφόλι, άπονος ντουνιάς.

Έξοδοι κομμένες, μοναδική διασκέδαση η τηλεόραση όπου όλο τα ίδια και τα ίδια παρακολουθώ. Διαπραγματεύσεις και ρήξεις, ΕΝΦΙΑ και ΦΠΑ, δε με ενδιαφέρει τίποτα πλέον. Έτσι κι αλλιώς θα περάσουν χρόνια μέχρι εγώ να ξαναστηθώ στα πόδια μου!

Και δεν ξέρω πώς θα τα προλάβω...

Ανεμοσκορπίσματα

************************

Διανύω δυστυχώς τον 19ο μήνα της ανεργίας.

Τέλειωσα τη σχολή μου στα 4 χρόνια, και στα καπάκια στρατός.Έκτοτε είμαι σ' αυτό το βούρκο.Η φορά που περιμένω στα γκισέ του ΟΑΕΔ αποτελεί κάτι που δεν εύχομαι ούτε στον χειρότερο εχθρό μου.

19 μήνες γκρίνια, μιζέρια και, κυρίως, χωρίς ελπίδα. Ντρέπομαι να βγω για έναν καφέ γιατί δεν θέλω να ζητώ χρήματα από τους δικούς μου, για να μην πετύχω κάποιον γνωστό και αρχίσουν οι ερωτήσεις του τύπου "γιατι δεν δουλεύεις", "όλοι κάτι βρήκανε" και άλλα τέτοια.

Πήρα τηλέφωνα, απευθύνθηκα σε γνωστούς και μη, πέρασα από πάμπολλες συνεντεύξεις σχετικές ή άσχετες με τις σπουδές, και πάντα άκουγα: "Θα σε ενημερώσουμε".

Ντρέπομαι κάθε φορά που γυρνάω από συνέντευξη και λέω στους δικούς μου "θα δούμε πώς θα πάει". Ντρέπομαι γιατί νιώθω ανίκανος για οτιδήποτε παραγωγικό στα 25 μου. Φίλοι και βολεμένοι γνωστοί λένε: "άμα ακούσω κάτι, θα σου πω".

Δεν έχω τίποτα, δεν ελπίζω σε τίποτα, είμαι άνεργος. Καληνύχτα Ελλάδα...

Ν.Κ. , 25 χρ.

************************

Καμιά φορά κάθομαι και κοιτάζω το ταβάνι χωρίς λόγο. Μετά από αμέτρητα βιογραφικά και συνεντεύξεις, ένας καφετζής μού άνοιξε τα μάτια.

Έχοντας πάει σε μια ακόμα συνέντευξη, κατέβηκα κάτω από μια εταιρεία καθαρισμού σε ένα καφέ για να πιω ακόμα έναν καφέ της παρηγοριάς... Με είδε ο καφετζής ότι ήμουν σκασμένος και μου έπιασε την κουβέντα. Κι εκεί μου αποκάλυψε το μεγάλο μυστικό (δεν ξέρω κατά πόσον είναι μυστικό).

Οι εταιρείες αυτές προσλαμβάνουν ξένους κάνοντας τα εξής: Τους παίρνουν με μισθό (ονομαστικά) 350€-400€, αλλά στο χέρι παίρνουν εν γνώσει τους γύρω στα 100€ λιγότερα. Και ρωτάω εγώ, ο αφελής: Και τα 100€; Τα βάζουν στην τσέπη τα άτομα που τους προσλαμβάνουν. Και πάλι εγώ: Και καλά, οι ιδιοκτήτες της εταιρείας; Δεν ξέρουν τίποτα; Μπα, ούτε που ασχολούνται. Και γιατί γίνεται αυτό; Και για να έχουν δουλειά, αλλά και για να κολλάνε ένσημα για την ανανέωση της άδειας παραμονής τους. Έτσι απλά...

Κι εγώ τριγυρνώ όλη μέρα με ένα βιογραφικό στο χέρι και προσπαθώ να βρω μια εργασία, έστω να βγάζω το ενοίκιό μου και ό,τι μπορώ να φάω. Αθάνατος ελληνικός ιδιωτικός τομέας...

Υ.Γ. Κάποιοι ίσως προτρέξουν και με πουν ρατσιστή, χρυσαυγίτη, ξενοφοβικό κτλ. Ένας άνεργος είμαι. Εσύ που θα με κρίνεις έτσι, κάποια μέρα ίσως έρθεις στη θέση μου και θα καταλάβεις. Ίσως στο άμεσο μέλλον μισήσω τόσο πολύ αυτό τον τόπο που θα φύγω αναγκαστικά έξω. Δεν μισώ τους ξένους. Κι αυτοί πεινάνε όπως κι εμείς. Τους δικούς μας μισώ. Και πάντα αυτοί επιβιώνουν... Με όλους τους πιθανούς και απίθανους τρόπους.

Fotis , 37 χρ. , Αττική

************************

Ζω κάθε μέρα με την ελπίδα ότι θα βρω κάτι. ...Μια δουλίτσα ότι να 'ναι δεν με
πειράζει.

Ο άντρας μου άνεργος, οι δικοί μου άνεργοι, τα παιδιά μου με ρωτάνε γιατί τρώμε συνέχεια μακαρόνια, γιατί δεν έχουμε ρεύμα και τα άλλα παιδιά τα έχουν όλα.

Πέντε χρονών το παιδί μου, το άλλο δύο και να σε ρωτάει: "Γιατί
να μην έχουμε;"

Τι να τους πω... Έχω στείλει χιλιάδες βιογραφικά στο εσωτερικό και στο εξωτερικό. Και από το εξωτερικό μού ζητάνε βίζα, δηλαδή λεφτά.

Δεν ξέρω τι θα κάνω, δεν ξέρω.

κουρασμένη , 30 χρ.

************************

Τέσσερα χρόνια.Τέσσερα ρημάδια χρόνια με διαθεσιμότητες, απλήρωτη εργασία, επισχέσεις, επιδόματα, ανεργία.

Εκείνος, ο άνθρωπός μου, ο μπαμπάς, να τριγυρίζει μέσα στο σπίτι, να πλένει τα πιάτα, να πηγαίνει στο σουπερμάρκετ για να με ξεκουράζει τάχα, και τα μάτια του να σκοτεινιάζουν ολοένα,το γέλιο να χάνεται,όλα γύρω μας να χάνονται.

Και μετά έρχεται μια δουλειά και ξαφνικά όλα φωτίζονται, αλλά σε 9 μήνες έρχεται μια απόλυση και όλα ξανασκοτεινιάζουν, και σε δυο μήνες ξανάρχεται η δουλειά και το φως και το χαμόγελο μαζί. Αλλά σε 6 μήνες πάλι η απόλυση και όλα γίνονται χειρότερα από πριν. Γιατί όταν τα έχεις ξαναζήσει, όχι, δεν μπορείς να τα αντέξεις.Γιατί ξέρεις πώς είναι.

Και τώρα είναι πιο δύσκολα από πριν. Τα παιδιά έχουν μεγαλώσει. Ζητάνε ένα παγωτό, μια βόλτα στη θάλασσα,ένα παιχνιδάκι. Μέσα από τούτα παίρνουν τη χαρά, πώς να τους τα αρνηθείς;

Έρχονται μέρες που δεν ξέρω γιατί πρέπει να σηκωθώ από το κρεβάτι. Μπροστά μου, αύριο, μεθαύριο, την άλλη εβδομάδα δεν υπάρχει τίποτα. Εκείνος με τα ίδια σκοτεινιασμένα μάτια να τριγυρίζει μες στο σπίτι, κι εγώ η στρίγγλα ώρες ώρες να τον μισώ και να του ουρλάζω μέσα μου "Τι θες πια εδώ μέσα, φύγε, πήγαινε κάπου, δεν είναι η θέση σου εδώ..." λες και φταίει εκείνος. Και φοβάμαι μην έρθει καμιά ρημάδα στιγμή και του τα φωνάξω και απ΄έξω μου. Δεν είναι που δεν ανοίγει καμιά πόρτα, είναι που δεν υπάρχουν πια πόρτες.

Πίνω, κάθε μέρα και μεγαλύτερες γουλιές, και μεγαλύτερα ποτήρια απελπισίας και στεναχώριας και θλίψης.Καμιά φορά ξερνάω λίγη οργή και θυμό και μετά ξαναπίνω.

Θα σκάσω.

Ελένη Πι , 38 χρ.

************************

Έχεις ξεχαστεί για τα καλά, άμοιρε άνεργε.

Όλο αυτό το πανηγύρι των εκλογών σε έχει παρασύρει κι έχεις ξεχάσει τα προβλήματά σου.

Λες και παίζεται το μέλλον σου σ' αυτή την κάλπη. Ή μήπως παίζεται;

Λες και την επομένη των εκλογών, σαν από θαύμα, θα πληρωθούν οι καθυστερημένοι λογαριασμοί, θα γεμίσει το ψυγείο σου, δεν θα τρέμεις τον δικαστικό κλητήρα, θα γεμίσει το αυτοκίνητό σου με βενζίνη, θα χαμογελάσουν ανέμελα τα παιδιά σου, θα βγεις πάλι στην κοινωνία με το κεφάλι ψηλά. Ή μήπως θα βρεις πάλι τη χαμένη σου αξιοπρέπεια;

Λες και την επομένη των εκλογών θα χτυπήσει το ξυπνητήρι σου στις 7, για να σηκωθείς και να πάρεις το λεωφορείο για να σε πάει στη δουλειά, θα γυρίσεις το απόγευμα κουρασμένος, θα παραγγείλεις πίτσα και σουβλάκια για βραδινό και θα κοιμηθείς χωρίς σκοτούρες.

Όχι, δεν γίνονται αυτά την επόμενη μέρα των εκλογών σίγουρα.

Αλλά μπορείς να ονειρεύεσαι πως κάπως έτσι θα είναι σε λίγο καιρό...

Ονειροπαγίδα

************************

Περνάνε τα λεπτά, οι ώρες, οι μέρες ... και τα χρόνια.

Μπαίνοντας στην ανεργία νόμιζα πως θα ήταν ένα πέρασμα, ένα διάλειμμα για ξεκούραση και μετά από λίγο μια νέα δουλειά θα έρθει. Ενάμιση χρόνο μετά, κι ακόμη δεν έχει βρεθεί κάτι.

Καθημερινό άγχος για όλα. Να πληρώσω νοίκι και λογαριασμούς πρώτα, μην τυχόν και μείνω χωρίς σπίτι και χωρίς ρεύμα, και μετά να τρως μακαρόνια - και κρέας αν τύχει. Δεν περίμενα ποτέ πως θα έρθει η μέρα που θα τρώω για 4 ημέρες ζάχαρη με ψωμί, αφού δεν υπήρχε τίποτα άλλο στα ντουλάπια.

Αργά και σταθερά, μέρα με την μέρα, απομονώνομαι από όλους.. Δεν μπορώ να ακολουθήσω πια φίλους και γνωστούς και δεν θέλω να γίνομαι βάρος.

Ντρέπομαι που στα 32 μου χρόνια έχω ανάγκη ακόμη τα 100€ της μάνας και τα 100€ της γιαγιάς μου... Ντρέπομαι. Ακόμη κι αν δεν έχω φαγητό για εμένα, ντρέπομαι να ζητήσω κάτι παραπάνω.

Δεν θέλω να γίνομαι βάρος και προσπαθώ κάθε μέρα, προσπαθώ και αποτέλεσμα κανένα. Απογοητεύομαι και χάνω την δύναμη μου... δεν μου μένει πια ελπίδα.. και είναι σαν να μην έχω ανάσα...

Άραγε θα τελειώσει ποτέ αυτός ο εφιάλτης ή έτσι θα είναι η πραγματικότητα από δω και πέρα; Ζωή χωρίς ελπίδα... ζωή χωρίς όνειρα... ζωή χωρίς αξιοπρέπεια... αυτή είναι η ζωή στην Ελλάδα της κρίσης.

Χαμένη Γενιά , 32 χρ. , Θεσσαλονίκη