Τετάρτη, 6 Σεπτεμβρίου 2017

Αριστερή διπλωματία: Διδακτορικό στο ψέμα, στη συσκότιση και στην παραπληροφόρηση

Ζούμε μια εποχή απόλυτου πολιτικού ψεύδους. Αλλά το πρόβλημα δεν είναι μόνο οι κωλοτούμπες και οι αθετήσεις δεσμεύσεων, που ο ΣΥΡΙΖΑ έσπρωξε στα άκρα πράττοντας ακριβώς τα αντίθετα των διακηρύξεών του. Το πολιτικό ψεύδος επικρατεί και μέσω μιας άλλης, πιο δραστικής και πιο ύπουλης διαδικασίας: Την προσομοίωση (simulation) του ''αριστερού Ορθού Λόγου''.

Στην εποχή του Virtual Reality, υπάρχουν οι αντικειμενικές και υποκειμενικές συνθήκες για να φτιαχτούν (αλλά και για να γίνουν πιστευτές)… εξαιρετικά πειστικές, ακριβείς προσομοιώσεις πολιτικού Λόγου, κατασκευασμένες από ανθρώπους που… μέσα σε όσα λένε (ή γράφουν) δεν εννοούν πραγματικά ούτε μία λέξη (και «πίσω από τις λέξεις κρύβεται ο Αλέξης»).

Ο Αλέξης Τσίπρας, το νούμερο ένα δημαγωγικό φαινόμενο στον πλανήτη, είναι ένας μεγάλος μάστορας της προσομοίωσης (αλλιώς δεν θά’χε επικρατήσει στο κόμμα του, ούτε θα είχε κερδίσει εκλογές). Το γεγονός ότι μεγάλο μέρους του λαού είναι σήμερα εναντίον του (όπως και πολλοί πρώην συριζαίοι) οφείλεται σε αθετήσεις δεσμεύσεων και σε κραυγαλέα ψεύδη που δεν κατάφερε, τελικά, να κρύψει.
Παρόλ’ αυτά, οι δικές του προσομοιώσεις αριστερού και αντι-μνημονιακού Λόγου ήταν εξαιρετικά πειστικές και επικοινωνιακά άψογες, ακόμη και στον τομέα του συναισθήματος, με τη γλώσσα του σώματος:

Η τεράστια ικανότητα του Τσίπρα να δείχνει πάντα χαλαρός, χαμογελαστός και οικείος με τους πάντες, δεν είναι απλή υποκρισία αλλά κάτι πολύ παραπάνω: Πιθανότατα, βασίζεται σε μια ψυχοπαθητική έλλειψη «ενσυναίσθησης» που επιτρέπει τον απόλυτο αυτο-έλεγχο στην προσομοίωση συναισθημάτων, χωρίς να νιώθει τίποτα για τους άλλους.

Η φανερή χούντα της 21-4-1967 και η σύγχρονη Δικτατορία του Ψεύδους


Σήμερα, 50 χρόνια μετά τη χούντα της 21ης Απριλίου 1967, ζούμε ένα νέο είδος χούντας: Την κυριαρχία του ατιμώρητου, ακραίου πολιτικού ψεύδους.


Εδώ και καιρό η κοινοβουλευτική δημοκρατία έχει γίνει άτυπη χούντα. Οι (δήθεν-) ελεύθερες εκλογές έχουν -προ πολλού- πρακτικά (αυτο-)ακυρωθεί, εφόσον ο κάθε πολιτικάντης μπορεί ατιμώρητος να παραμυθιάζει το εκλογικό σώμα με αμέτρητα ασύστολα, συνειδητά ψεύδη, προκειμένου να εκλεγεί.

Με αυτό τον τρόπο, το σοβαρό πολιτικό ψεύδος σιγά-σιγά ξεχαρβάλωσε την αστική δημοκρατία και ακύρωσε την ανάγκη [του καπιταλισμού] για φανερές δικτατορίες:

Οι «ελεύθερες εκλογές» ως (δήθεν) «έκφραση της λαϊκής κυριαρχίας» δεν έχουν πια την παραμικρή αξία, όταν μετά τις εκλογές μπορεί ο κάθε «νικητής» να κάνει ακριβώς τα αντίθετα (όπως ο Τσίπρας) όλων όσων διαλαλούσε προεκλογικά…

Ας αναλογιστούμε, τώρα, ότι η παραβίαση όρων συμβολαίου επιφέρει άμεσες κακές νομικές συνέπειες (μέχρι και ποινικές κυρώσεις) σε βάρος του παραβάτη. Παρόλ’ αυτά, απολύτως ατιμώρητη παραμένει η καταπάτηση του πιο σημαντικού δημόσιου συμβολαίου, του πολιτικού συμβολαίου μεταξύ εκλογέων και εκλεγμένων, μεταξύ του λαού και των πολιτικών (κομμάτων ή προσώπων) που εκλέγονται «από το λαό».

Αυτή η σάπια κατάσταση, απολύτως απαράδεκτη για κάθε είδους δημοκρατία, όχι μόνο την (λεγόμενη) «αστική»… πρέπει οπωσδήποτε, κάποτε να αντιμετωπιστεί.

καταδίκες χουντικών

Το σοβαρό πολιτικό ψεύδος (εφόσον αποδειχθεί) πρέπει κάποτε να γίνει ποινικά κολάσιμο, με ιδιαίτερη αυστηρότητα, με παραδειγματικές τιμωρίες, χωρίς έλεος (π.χ. με εφ όρου ζωής στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων, αν όχι -σε ακραίες περιπτώσεις- με ισόβια, ή ακόμη και με επαναφορά της θανατικής ποινής).

Α !… και… μην ακούσω τώρα βλακείες περί «αστικής δημοκρατίας»… αριστεράντζες μου, γιατί σε οποιοδήποτε είδος δημοκρατίας (ακόμη και την πιο ουτοπική και «σοσιαλιστική») ακριβώς τα ίδια ισχύουν, 100%.



Μεταφράζω αποσπάσμα του άρθρου The postmodern left and the success of neoliberalism. Αναφέρεται κριτικά στη «μεταμοντέρνα διεθνή αριστερά» και όσα της καταλογίζει ταιριάζουν απόλυτα στη νοοτροπία των μελών του ΣΥΡΙΖΑ (με την ηγετική ομάδα του… κατά πολύ δολιότερη).

«Η διεθνής Αριστερά προωθεί τη δική της εικόνα (ή ομοίωμα) αντί να εμπλακεί στην πικρή πραγματικότητα της αντίστασης στο νεοφιλελευθερισμό. Δεν έχει ανάγκη να πιστέψει στο μεταμοντερνισμό, διότι (αυτή η ίδια) είναι μεταμοντερνισμός. […]

Η μεταμοντέρνα Αριστερά είναι προσομοίωση μιας Αριστεράς, μαζί με όλα τα άσματα, τα πανό και τα άλλα σύνεργα αριστερής μαχητικότητας, αλλά με πολύ ελάχιστες (ή καθόλου) πράξεις αντίστασης. Προσομοιώνει τον αγώνα, απολαμβάνει εικονικές δόξες, και μετά… αναρωτιέται γιατί ποτέ δεν καταφέρνει κάποια νίκη (που είναι αδύνατη χωρίς πραγματική μάχη). Τις περισσότερες φορές, αυτές οι μάχες θα καταλήξουν σε ήττες, έτσι ώστε η μεταμοντέρνα Αριστερά προτιμά την ευτυχισμένη ψευδαίσθηση από τη θλιβερή πραγματικότητα.

Φυσικά, οι άνθρωποι της εργατικής τάξης δεν μπορούν να αγνοήσουν την πίκρα της δικής τους βιωμένης πραγματικότητας, αλλά η μεταμοντέρνα Αριστερά γενικά δεν κατοικεί σε τούτο τον κόσμο, οπότε αυτό δεν είναι δικό της πρόβλημα»

ΔΙΑΒΑΣΤΕ :