Προσπαθούν να δημιουργήσουν συναίνεση για έναν ατέρμονο γενικό πόλεμο με ψυχολογικούς μηχανισμούς που διαμορφώνουν την κοινή γνώμη.
Κατασκευάζουν αφηγήσεις για να προκαλέσουν συναισθηματικές αντιδράσεις και ο φόβος και η επανάληψη χρησιμοποιούνται για να κατευθύνουν την κοινή γνώμη προς προβλέψιμες κατευθύνσεις.
Οι πόλεμοι στη Μέση Ανατολή δεν είναι οργανικές συγκρούσεις, αλλά σκηνοθετημένα γεγονότα που χρησιμοποιούνται για να δικαιολογήσουν την εξάπλωση των ανθρωποσφαγών, τον έλεγχο των πληθυσμών και την αναδιαμόρφωση των παγκόσμιων δομών εξουσίας.
Οι αφηγήσεις γύρω από το Ισραήλ, το Ιράν και τις επιθέσεις της 7ης Οκτωβρίου χρειάζονται γενική αμφισβήτηση των επίσημων εκδοχών και επισήμανση της σκόπιμης χειραγώγησης της κοινής γνώμης. Πολλές από τις κυβερνήσεις, αν όχι όλες, τελικά υπηρετούν το ίδιο σύστημα που ισχυρίζονται ότι αντιτίθενται.
Παράλληλα με την αυξανόμενη αντιδημοτικότητα της σύγκρουσης με το Ιράν, υφίσταται και η αυξανόμενη πιθανότητα σημαντικών γεγονότων υπό ψευδή σημαία, σχεδιασμένων να μετατοπίσουν την υποστήριξη του κοινού προς όφελος της γενικότερης κλιμάκωσης.
Παρά ταύτα, η σημασία της ατομικής ευθύνης, της αλήθειας και της ανοικοδόμησης ανεξάρτητων κοινοτήτων στον πραγματικό κόσμο ως θεμέλιο της αντίστασης, οφείλει να είναι το επιδιωκόμενο από όλους εμάς που σκεφτόμαστε ακόμα λογικά και πολεμάμε στην πρώτη γραμμή εδώ και χρόνια για το καλό της ανθρωπότητας.
Το πρόβλημα εδώ, είναι η ΜΗ-ανάληψη της εύλογης ευθύνης από τους έντεχνα αποδομημένους πλέον «θεσμούς» των κοινωνιών μας σε όλα τα επίπεδα, τα απασχολούμενα μέλη των οποίων αντί να μάχονται για τους λόγους που βρέθηκαν σ’αυτές τις θέσεις κλειδιά, ΦΥΤΟΖΩΟΥΝ στο παρασκήνιο, υπεραμυνόμενα τους παχυλούς μισθούς τους χωρίς να παράγουν ΚΑΝΕΝΑ ουσιαστικό έργο. Οραματίζονται μέσα από αυτή τη διαδικασία της συμπόρευσης με ένα ανθρωποφάγο σύστημα, κάποιο «ασφαλέστερο αύριο» ως καθαρά προσωπικό όφελος - απόρροια της ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ τους ενάντια στις προσδοκίες του συνόλου αυτών που ασυνείδητα, τους τοποθέτησαν σε αυτές τις θέσεις.
🪶 Φοίνιξ
