Αυτή είναι η πιο ακριβής σύνοψη της διεθνούς κατάστασης μέχρι στιγμής

 

Η Παλαιστίνη είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου- υπάρχουν πολλά άλλα που διαδραματίζονται. Αλλά είναι επίσης το φυτίλι που μπορεί να τινάξει τον πλανήτη στον αέρα, καθώς θα εμπλακούν και άλλοι παίκτες, όπως έχουν υποσχεθεί, αν αυτό το πολιορκημένο έθνος και ο λαός του συνεχίσουν να υφίστανται γενοκτονία από το Ισραήλ.

Το Ισραήλ απλά συνεχίζει, αδιαφορώντας...

Διαβάστε περισσότερα »

Καθώς η Αριστερά και η Δεξιά στην Αμερική διαφωνούν για τα σημεία συζήτησης, χάνουν το πραγματικό μάθημα από το Αφγανιστάν

Όσες φορές κι αν σχολιάζεται το θέμα, εξακολουθεί να είναι αηδιαστικό να βλέπεις τον ένθερμο φυλετισμό να διαιωνίζεται σε πραγματικό χρόνο. Είναι περίεργο πώς η μία πλευρά του δημογραφικού πληθυσμού που ήταν όλη υπέρ του να "τερματιστούν επιτέλους οι αιώνιοι πόλεμοι" για 4 χρόνια κατά τη διάρκεια της προηγούμενης κυβέρνησης, είναι τώρα οι ίδιοι που σφίγγουν τα μαργαριτάρια τους και αναμασούν το ένα σημείο συζήτησης μετά το άλλο με ανοησίες του Στέιτ Ντιπάρτμεντ για να παρατείνουν αυτή την καταστροφή. Πού πήγε όλη αυτή η ρητορική περί "αποστράγγισης του βάλτου";

Αντίστροφα, αυτοί που τώρα χτυπάνε αλαζονικά τους εαυτούς τους στην πλάτη - λες και ο ασθενής με άνοια που εξουσιοδότησαν να κατοικεί σήμερα στο Οβάλ Γραφείο είναι κατά κάποιο τρόπο γνωστικά αρκετά λειτουργικός ώστε να κάνει οτιδήποτε άλλο εκτός από το να σηκώνεται από το κρεβάτι το πρωί - δεν πέρασαν τα τελευταία τέσσερα χρόνια βγάζοντας αφρούς από το στόμα με την παραμικρή αναφορά για απόσυρση.

Πρόκειται για το ψευδές παράδειγμα "Αριστερά εναντίον Δεξιάς" που επιδεικνύεται. Απεχθές και επιβλαβές όπως πάντα.

Οι νεοαποικιοκράτες διαποτίζουν για άλλη μια φορά το κοινό με τα ίδια κουρασμένα μαντρόσκυλα της εποχής Μπους- πανηγυρίζουν με παρωχημένα αποφθέγματα του Ρόναλντ Ρίγκαν, τυλιγμένα σε μια αμερικανική σημαία με άρωμα μηλόπιτας. Στρέφοντας τους Αμερικανούς τον ένα εναντίον του άλλου επειδή "δεν αγαπάτε αρκετά τη χώρα σας", "οι μικροί άνθρωποι του κόσμου χρειάζονται βοήθεια και η Αμερική πρέπει να σώσει την κατάσταση"!

Αφήνοντας έξω το γεγονός ότι "χρειάζονται διάσωση" από την καταστροφή που εμείς προκαλέσαμε.

Είναι τόσο εύκολο να πακετάρουμε αυτό το ζήτημα, να του βάλουμε ένα ωραίο φιόγκο και να πούμε: "Η άλλη πλευρά φταίει. Αλλά όχι εγώ, όχι η ομάδα μου!" Αισθάνεται ωραία, είναι ενάρετο, είναι αυτοδικαιωμένο, και είναι επίσης μια κατάφωρη υπεραπλούστευση των γεγονότων- που με κάθε εφικτό τρόπο διευκολύνεται από το σύνολο της άρχουσας τάξης εδώ και δεκαετίες. Όχι μόνο η πλευρά που δεν σας αρέσει.

Αν υπάρχει κάποιο μάθημα που πρέπει να πάρουμε από την πτώση της Καμπούλ, είναι ότι