Η Ειρεσιώνη (είρος = έριον, μαλλί) ήταν κλαδί αγριελιάς (κότινος) στολισμένος με γιρλάντες από μαλλί λευκό και κόκκινο και τους πρώτους φθινοπωρινούς καρπούς (σύκα, καρύδια, αμύγδαλα, κάστανα, δημητριακά, κ.λπ., εκτός του μήλου και του αχλαδιού). Κάποιοι χρησιμοποιούσαν και μικρές σφαίρες από μέταλλο, που παρίσταναν τους πλανήτες, τον ήλιο και τη σελήνη. Ήταν έκφραση ευχαριστίας για την γονιμότητα του έτους που έληγε και παράκληση συνέχισης της γονιμότητας και ευφορίας και κατά το επόμενο έτος. Αφιερωνόταν στην Αθηνά, τον Απόλλωνα, την Άρτεμη και τις Ώρες (Ευνομία, Δίκη, Ειρήνη).
Την έβδομη ημέρα του μηνός Πυανεψιώνος (22 Σεπτεμβρίου – 20 Οκτωβρίου), ημέρα κοντινή προς την ημέρα της φθινοπωρινής ισημερίας που συμβαίνει στις 22 Σεπτεμβρίου, παιδιά των οποίων και οι δύο γονείς ζούσαν (παίδας αμφιθαλείς), περιέφεραν την Ειρεσιώνη στους δρόμους της πόλης των Αθηνών τραγουδώντας τις καλένδες (κάλαντα) από σπίτι σε σπίτι. Έπαιρναν το φιλοδώρημά τους από τον νοικοκύρη ή την κυρά και όταν έφθαναν στο σπίτι τους κρεμούσαν την Ειρεσιώνη πάνω από την εξώπορτά τους, όπου έμενε εκεί μέχρι την ίδια ημέρα του νέου έτους, οπότε, αφού τοποθετούσαν την νέα, κατέβαζαν την παλιά και την έκαιγαν. Άλλα παιδιά κρεμούσαν την Ειρεσιώνη πάνω από την θύρα του Ιερού του Απόλλωνα.
Ένα απόσπασμα από τα κάλαντα είναι το ακόλουθο :
Πρόγονος, λοιπόν, του Χριστουγεννιάτικου δέντρου είναι η Ειρεσιώνη, όπου διαμέσου αυτής


