Αν είναι λάθος, γιατί την φοβάται τόσο πολύ η εξουσία;
Αν η αποχή δεν συμφέρει την δημοκρατία, γιατί ουρλιάζουν οι φασίστες;
Γιατί οι φασίστες δεν επιθυμούν τη Δημοκρατία;
Γιατί οι δημοκράτες δεν επιθυμούν την αποχή;
Αν καταλάβει ο αναγνώστης τις απαντήσεις σ' αυτά τα δύο διαφορετικά ερωτήματα, θα καταλάβει τα πάντα.
Οι φασίστες δεν επιθυμούν τη Δημοκρατία, γιατί ακριβώς είναι φασίστες. Δεν θέλουν ο λαός να έχει επιλογές, γιατί οι ίδιοι αντιλαμβάνονται ότι, ως πρόσωπα, δεν ανήκουν σ' αυτές τις επιλογές. Η Δημοκρατία τους απειλεί με καταστροφή, γιατί απλούστατα η Δημοκρατία έχει τη δυνατότητα ν' αναδεικνύει τους άριστους και οι άριστοι συνήθως δεν "βόσκουν" στα φασιστικά "χωράφια".
Από την άλλη πλευρά οι δημοκράτες αντιπαθούν με το ίδιο πάθος την αποχή. Την αντιπαθούν θανάσιμα, γιατί απλούστατα, εξαιτίας της αποχής εξανεμίζεται η "υπεροχή" της Δημοκρατίας έναντι του φασισμού …Έναντι της οποιασδήποτε μορφής του φασισμού. Η πλειοψηφία και άρα η μαζικότητα είναι αυτή, που δίνει το πλεονέκτημα στη Δημοκρατία. Όταν, μέσω της αποχής, αυτή η μαζικότητα μειώνεται, τότε αυτόματα η αποχή δίνει ισχύ στους εχθρούς της.
Οι φασίστες, εξαιτίας της αποχής των δημοκρατών, αυξάνουν τον "όγκο" τους και στο τέλος αλώνουν τη Δημοκρατία. Σε γενικές γραμμές θα πρέπει να θυμάται ο αναγνώστης το εξής απλό, το οποίο περιλαμβάνει τις απαντήσεις στα δύο αυτά ερωτήματα …Η δυνατότητα "επιλογής" των πολλών μειώνει την ισχύ των λίγων, ενώ η "αποχή" των πολλών ενισχύει την ισχύ των λίγων.
Άρα, για να έχουμε "συμφωνία" μεταξύ φασιστών και δημοκρατών στα θέματα της Δημοκρατίας, θα πρέπει να έχουμε "μίξη" καταστάσεων. Τι θα πει μίξη; Θα πει ότι, για να φτάσουμε στο σημείο οι φασίστες να υπερασπίζονται τη Δημοκρατία —και μάλιστα με τόσο πάθος— είναι απολύτως βέβαιο ότι βρήκαν κάποιον τρόπο να την ελέγχουν.
Θα πρέπει να απέφυγαν αυτό που τους απειλούσε εξαιτίας της Δημοκρατίας και το οποίο ήταν ο κίνδυνος της επιλογής που προσφέρει στους πολίτες της. Θα πρέπει να αισθάνονται ότι δεν κινδυνεύουν από τις επιλογές των πολιτών και άρα στο γενικό επίπεδο αυτό, το οποίο τους ενδιαφέρει πλέον, είναι να συνεχίζεται απρόσκοπτα η "παράσταση" της ψευδοδημοκρατίας. Η ακριβής "παράσταση" και ό,τι προβλέπεται από το "τελετουργικό" της, για να μην προκαλούνται ερωτηματικά στους πολίτες ή ενστάσεις από τους επικριτές τους. Τους ενδιαφέρει να μην φαίνεται κανένα πρόβλημα σ' αυτήν την "παράσταση". Τους ενδιαφέρει να μην απειλείται το κατόρθωμά τους.
Απλά πράγματα. Όταν είσαι φασίστας, μισείς το τεράστιο "τραίνο" της Δημοκρατίας και ως εκ τούτου πάντα μιλάς και ενεργείς εναντίον της ως συνειδητοποιημένος "σαμποτέρ". Ανήκεις σε μια μειοψηφία, που έχει λόγο είτε να καταστρέψει ολοσχερώς είτε να εκτρέψει της πορείας του αυτό το "τραίνο". Αυτά όμως ισχύουν για όσο διάστημα είσαι εκτός εξουσίας. Αν για τον οποιονδήποτε λόγο καταλάβεις το "τραίνο", όχι μόνον δεν μιλάς ως τέτοιος, αλλά μισείς όσους ακόμα και από άγνοια το απειλούν με "σαμποτάζ". Τότε το "τραίνο" είναι δικό σου και το τελευταίο πράγμα που σε συμφέρει είναι να κινδυνεύει με διάλυση ή με ακινητοποίηση και να ξαναβρεθείς απέναντι στους πολλούς να προσπαθείς να εξηγήσεις τ' ανεξήγητα.
Οι "δημοκράτες" του "μεροκάματου" του φασισμού,όλοι αυτοί φοβούνται την αποχή. Φοβούνται την αποχή, η οποία θα ακινητοποιήσει το "τραίνο" της Δημοκρατίας και θ' αποκαλύψει ότι στο "τιμόνι" της βρίσκονται "πειρατές" …Βρίσκονται έμμισθοι προδότες και χαφιέδες των Ναzi-μενς και των τοκογλύφων.
Αυτό ακριβώς κάνει η αποχή στο "τραίνο". Το ακινητοποιεί.
Όταν κατεβαίνει ο κόσμος από αυτό, δεν μπορεί να συνεχίσει την πορεία του και αν τη συνεχίσει, θα είναι για λίγο, εφόσον, όπου βρίσκεται ο δήμος, εκεί βρίσκεται και το "τραίνο". Η Δημοκρατία ακολουθεί τον δήμο και όχι ένα "τραίνο" χωρίς νόημα ύπαρξης.
Αυτό φοβούνται οι φασίστες.